«اللّغة»

بايع-  مبايعة-  بيعت كردن-  اقرّ-  اقرارا-  وليجه-  ولج-  يلج-  ولوجا-  لجّه-  دخل-  وليجه-  بطانه-  وليجه-  دخيله و آنچه در خيال مستور دارد،

«الاعراب»

يزعم-  از افعال قلوب است، نصب مى‏دهد به دو مفعول و گاهى يكى قائم مقام دو باشد مانند همين جمله-  انّه قد بايع بيده-  كه بمعنى-  يزعم بيعته بتاويل مصدر، فاء-  فقد اقرّ-  وفاء-  فليأت-  فصيحيّه-  وفاء فليدخل-  جواب شرط است

 (شرح‏نهج‏البلاغه(مدرس‏وحيد)، ج 2 ، صفحه‏ى 340)