ترجمه فارسی خطبه 8

سخنى از آن حضرت (عليه‏السلام)

مقصودش زبير است، در حالى كه، مقتضى چنين سخنى بود. مى‏گويد كه با دستش بيعت كرده و با دلش بيعت نكرده. دست بيعت فراپيش آورد و مدعى شده در دل چيز ديگرى نهان داشته. اگر در ادعاى خود بر حق است، بايد دليل بياورد و گرنه، به جمع ياران من كه از آنان دورى گزيده است بازگردد. (ترجمه آيتي)

و ازسخنان آن حضرت (عليه‏السلام) است

منظورش در اين سخنان زبير است در حالتی که بيان آن را لازم کرده بود، فرمود: می پندارد که با دستش بيعت کرده، وبا قلبش بيعت نکرده است. پس به بيعت اعتراف کرده است، و مدّعی حالت درونی شده است. بايد بر آن ادّعا دليلی آورد تاروشن شود، وگرنه بايد به بيعتی وارد شود که از آن خارج شده بود.(ترجمه فرشته (زهرا) بصراوی جلد اوّل نهج البلاغه آموزشی ص 18)