متن و ترجمه قارسی نهج البلاغه خطبه 18 (تصحيح شده)
الحكم للقرآن
أَمْ أَنْزَلَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ دِيناً نَاقِصاً فَاسْتَعَانَ بِهِمْ عَلَى إِتْمَامِهِ أَمْ كَانُوا شُرَكَاءَ لَهُ فَلَهُمْ أَنْ يَقُولُوا وَ عَلَيْهِ أَنْ يَرْضَى أَمْ أَنْزَلَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ دِيناً تَامّاً فَقَصَّرَ الرَّسُولُ ( صلى الله عليه وسلم )عَنْ تَبْلِيغِهِ وَ أَدَائِهِ وَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ يَقُولُ ما فَرَّطْنا فِي الْكِتابِ مِنْ شَيْءٍ وَ فِيهِ تِبْيَانٌ لِكُلِّ شَيْءٍ وَ ذَكَرَ أَنَّ الْكِتَابَ يُصَدِّقُ بَعْضُهُ بَعْضاً وَ أَنَّهُ لَا اخْتِلَافَ فِيهِ فَقَالَ سُبْحَانَهُ وَ لَوْ كانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللَّهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلافاً كَثِيراً وَ إِنَّ الْقُرْآنَ ظَاهِرُهُ أَنِيقٌ وَ بَاطِنُهُ عَمِيقٌ لَا تَفْنَى عَجَائِبُهُ وَ لَا تَنْقَضِي غَرَائِبُهُ وَ لَا تُكْشَفُ الظُّلُمَاتُ إِلَّا بِهِ
ترجمه فارسى خطبه 18 نهج البلاغه از آيتی
سخنى از آن حضرت (ع) در نكوهش اختلاف علما در فتوا در حكمى از احكام، به نزد يكى از ايشان مسئلهاى مىآيد، به رأى خود حكمى مى دهد.
سپس، آن مسئله را عينا نزد ديگرى مى برند، به خلاف رأى پيشين رأيى مى دهد. سپس قاضيان آن مسئله را به نزد امامى كه آنها را به شغل قضا برگماشته مى برند و او آراء همه ايشان را صواب مى شمارد. خدايشان يكى است و پيامبرشان يكى است و كتابشان يكى. آيا خداى سبحان آنان را به اختلاف فرمان داده و اكنون از او فرمان مى برند يا آنان را از اختلاف نهى كرده و اكنون عصيان مى ورزند آيا خداوند دينى ناقص فرستاده و از آنها براى كامل كردنش يارى خواسته يا در آوردن دين، با خدا شريك بوده اند و اكنون بر آنهاست كه رأى دهند و بر خداست كه به رأي شان راضى شود يا خداى سبحان، دينى كامل فرستاده ولى پيامبر (صلى اللّه عليه و آله) در ابلاغ آن قصور ورزيده و حال آنكه مى گويد: «ما در اين كتاب چيزى را فرو نگذاشته ايم،» يا: «در آن بيان هر چيزى است» «» و نيز بعضى از قرآن بعض ديگر را تصديق مى كند و در آن هيچ اختلافى نيست، كه، «اگر نه از سوى خدا آمده بود در آن اختلاف بسيار مى يافتند»«». قرآن ظاهرش زيباست و باطنش ژرف است. عجايبش انتها نپذيرد و غرايبش پايان نگيرد. و تاريكى جز بدان از ميان نرود. ترجمه نهج البلاغه (آيتى)، صفحه ى 69
ترجمه فارسى خطبه 18
از جلد اول نهج البلاغه آموزشی (فرشته (زهرا) بصراوی
در نکوهش اختلاف علماء در فتوا فرمود:
دعوا درحکمی از احکام به يکی از آنان می رسد و او درباره ی آن به رأی خود حکم می کند، سپس همان دعوا به ديگری می رسد و او درباره ی آن بر خلاف اوّلی حکم می کند. سپس داوران نيکو می شمرد. در حاليکه خدای آنان يکی است ! و پيامبرشان يکی است ! وکتابشان يکی است ! آيا خداوند متعال آنان را به اختلاف داشتن امر فرموده و آنان از او فرمان می برند؟ يا آنان را از اختلاف داشتن نهی فرموده وآنان از فرمان او سرپيچی می کنند؟ يا خداوند سبحان دين ناقصی نازل فرموده و از آنان برای تمام کردنش ياری خواسته است؟ يا آنان شريک خدايند و حق دارند که بگويند وخداوند وظيفه دارد که بپذيرد؟ يا خداوند سبحان دينِ کاملی نازل فرموده و رسولِ خدا صلّی اللّه عليه واله از رساندن و بيان آن خود داری کرده است؟ در حاليکه خداوند سبحان می فرمايد: "چيزی رادر کتاب فرو نگذاشتيم" روشنی هر چيزی در آن است، وفرمود که بخشی از کتاب بخش ديگر را تصديق می کند، و اينکه درآن اختلافی نيست، خداوند سبحان می فرمايد: "و اگر قرآن از جانب غير خدا بود هرآينه در آن اختلاف زيادی می يافتيد." و قرآن ظاهرش نيکوست و باطنش عميق است، شگفتيهايش پايان نمی پذيرد، و عجايبش سپری نمی پذيرد، وتاريکيها جز به واسطه ی آن بر طرف نمی گردد.(فرشته (زهرا) بصراوی جلد اول نهج البلاغه آموزشی، ص 27 و28)