«مُجْتَمِعَةُ»:
[اسم فاعل ، باب افتعال ، (ج م ع) ، اجتماع کننده ،جمع آمده] اِجتَمَعَ
اِجتِمَاعاً القَومُ = آن قوم گرد آمدند . ـ اَلمُجتَمِع = اسم فاعل . .(جلد اوّل نهج البلاغه آموزشی، ص141)و(لاروس ج1،ص46)
«أَبْدَانُ»:
[اسم جمع مکسّر (بَدَن)، تن های مردم ، کالبد آدميان] البَدَن : تن مردم . ـ تش :
تنه . جسد . کالبد آدمی غير از سر و دستها و پاها . ج : أبدان . (لاروس
ج1،ص440)
«مُخْتَلِفَةُ»: [اسم فاعل ، باب افتعال ، (خ ل ف) ،
اختلاف و ناسازگاری کننده] اختَلَفَ
اختِلافاً هـ : جانشين او گرديد . ـ : القومُ : آن قوم با هم اختلاف و ناسازگاری
کردند . (لاروس ج1،ص80)
«أَهْوَاؤُ»: الهَوَی : [اسم مصدر ،(ه و ی) ميل . خواهش ج: أهواء] الأهوَی : أفعل
تفضيل است از هَوِیَ ، گفته می شود «هذا الشیءُ أهوی إلیّ من کذا» : اين چيز برای
من دوستداشتنی تر از آن يکی است . (لاروس ج1،ص386)
«يُوهِي»: اَوهَی اِيهَاءً فُلَاناً = فلانی را سست و
ضعيف گردانيد . ـ [ناقص يايي] .(جلد اوّل نهج
البلاغه آموزشی، ص141) و(لاروس
ج1،ص400)
«صُّمَّ»: اَلاَصَمّ
= کر و ناشنوا ، گران گوش ـ مِنَ الحِجَارَة = سنگِ سخت ـ ج : صُمّ.(جلد اوّل نهج البلاغه آموزشی، ص141) و(لاروس ج1،ص217)
«صِّلَابَ»: اَلصُّلبَة = مؤنّث صُلب ـ مِنَ
الاَرَضِين = زمينِ سنگلاخ که سنگهای درشت داشته باشد . ج : صِلَاب و صُلَب ـ
اَلصَّليِب مِنَ النَّاس = شخصِ نيرومند و توانا . ـ مِنَ العِيدَان = چوبی که به
آسانی خم و شکسته نمی شود . ـ ج: صِلَاب .(جلد اوّل نهج
البلاغه آموزشی، ص141) و(لاروس
ج2،ص1327)
«يُطْمِعُ»:
[فعل مضارع ، ثلاثی مزيد ، باب إفعال ، صيغه 1 ،(ط م ع) ، طمع می کند] اَطمَعَ
اِطمَاعاً هـ = او را به آز و طمع افکند . .(جلد اوّل نهج
البلاغه آموزشی، ص141) و(لاروس
ج1،ص228)
«أَعْدَاءَ»: [اسم جمع مکسّر ، (ع
د و) ، دشمنان] العَدُوّ : دشمن [برای مذکّر ومؤنّث و مفرد و جمع يکسان است] گاهی
هم مؤنّث و مثنی و گاهی هم به صورت أعداء جمع بسته می شود . جج: أعادٍ . (لاروس ج2،ص1433)
«تَقُولُونَ»:
[فعل مضارع ، ثلاثی مجرد ، صيغه 9 ، (ق و ل) ، می گوييد]
«مَجَالِسِ»:
[اسم جمع مکسّر (ج ل س) ، محلهای نشستن] المَجلِس : محل نشستن . ـ : گروهی که در
جايي نشسته باشند . ـ : جا . مکان . ـ : دادگاه . محکمه ی قضا . (لاروس ج2،ص1831)
«كَيْتَ»: کَيتَ و کَيتَ (گاهی کَيتِ و کَيتِ) = کنايه
است و بر يک يا چند جمله از سخن دلالت دارد . اين دو کلمه همواره با هم وهمراه با
واو عاطفه يا بدون آن به کار می رود . "قَالَ فُلَانٌ کَيتَ و کَيتَ =
فلانی چنان و چنين گفت ." .(جلد اوّل نهج
البلاغه آموزشی، ص141) و(لاروس
ج2، ص1741)